***

 

jeszcze nie wiosna a już rozwiera się na oścież

wszechświat spęczniały od czekania na cud

jeszcze nie wiem kim jesteś a już 

łapiemy autostop na koniec drogi mlecznej

jeszcze nie dojrzałeś a już wyglądasz 

jak milion drżący na moich kolanach

***

jest we mnie tysiąc dziewic
i dwa tysiące bojowniczek o wolność
rozdziela je cienka krawędź twojej kartki
przewróć stronę a będę

w zszarzałym świecie bez snu
bez wytchnienia w którym zasłona nieba
usuwa się nieuchronnie i odsłania
nagość naszych ciał

wewnętrzna wojna o pokój
i wielkie łóżko jako tło
skacze we mnie sto dziewczynek
które nie chcą słuchać

chodzę z tobą w ciąży
noszę cię pod skórą
nigdy się pewnie nie narodzisz
taka samotność po kres

na dwóch biegunach
mojej huśtawki

pisanie o miłości jest trudne
kiedy jesteś w oku cyklonu

ucieczka z kina wolność

jeszcze jesteśmy tu przez chwilę moment
za rogiem słońce wznieca pożar stulecia

spisuj dokładnie wszystkie sprawy do zapamiętania
mam zamiar wymazać każde słowo co do kropki

mój oddech przyśpieszony będzie ich gonił
przez resztę świetlnych lat czy jakoś tak

w kinie trzy de świat jest do de
wybierzmy  w o l n o ś ć

***

i ta tkliwość ta czułość co nawraca jak skomlący szczeniak
spełnia się w deszczu przenika przez błękitne szkło

podróżuje przez świat i osiada na stałe
zagnieżdża się ogniskuje i eksploduje

na fizyce niejeden zbił majątek
ja jestem wyjątek

dla mnie by
czas

u progu lata

 

 

na krawędzi zwierzeń

coraz mniej słów więcej muzyki -
doszczelniasz mnie w miejscach
przeznaczonych na wdech
armani - dżin z nocnej lampy
wykłębia się w mrok

mój dostawco mgły
rozwozisz ją w kraju wikinga
od snu do snu
ujęła mnie twoja
czułość

my boy!

gdyby przyszło umierać dziś
za teorię szczególną względności
dziesięć naciągniętych strun za mnie
nie bój się skacz 

ze światłem pod skrzydłami
twoje zwycięskie trzy sekundy
rozwiniemy w nieskończoność
świat należy do nas!

my boy!

pocztówka muzyczna

***

 

 

...

   

Pablo Alborán - Solamente Tú

płodność

płodność to błogosławieństwo
czystego umysłu
sięganie do dna
z którego wylewa się
nowe

nici zdarzeń
nadają kszałt
zagarniętej przestrzeni

dochodzę do krawęðzi siebie
przesuwam dalej
nieskończoność
twoje poszukiwanie
mojego ja

za horyzontem zdarzeń
odkrywamy że jesteśmy
jedną linią
ciągłą