Marcjanna wymyka się armii

raz dwa trzy cztery maszerują oddychają równo w rządkach
na ich epoletach ptasie ordery i zacieki słonego potu
jest czas na sen w dawkach minimalnych są ćwiczenia
poranne ponocne i powieczorne są bezczasy na refleksję

po piachu betonie po trawie po zamarzniętej ziemi
biegają serca twarde utwardzone do śmierci na kość
powstań padnij gotuj strzelaj zdaj wieczorny raport
nieważne jakie masz zdanie o oficerach i generale

gruntowne przeszkolenie i codzienna musztra
puszki z jedzeniem i pobudka przed świtem
służba nocna i patrol we dnie nieparzyste ze szczęściem
kolega powiesił na pasku miał wytatuowane się

Marcjanna odmawia służbie służbom
trafia pod opiekę matki przełożonej nauki 
jak gruszki w popiele obiecują jej tytuły
inżynier brzmi skromnie choć przyszłościowo

zszczepia więc atomy rośnie i pięknieje

pożegnanie ojca

to pożegnanie nigdy nie nastąpi
dopóki Marcjanna nie wróci na Ziemię
a nie wróci

to pożegnanie wisi i drży w powietrzu
ale nie stanie się ciałem
dopóki nie wróci

choć ma do kogo
jeśli lecieć 
wystarczająco szybko

możesz cofnąć czas
możesz być w jego
ulubionym punkcie

i trwać w nim tak długo 
jak zechcesz
dopóki nie wrócisz

do siebie

 

Marija Garsija

Czy Marija Garsija leci z nami
Czemu ona jedna 
nie dostała się na pokład promu
choć tańczyła na stole kantyny NASA 

bądźmy dla niej uprzejmi
jest zdruzgotana 
Marija Garsija 
nie poleci na Marsa
poleci na dno

Czy dziewczyna z Caracas 
nosi w sobie przyszłość kraju
czy biegnie pod prąd 
woli swego ojca

czy to ona zgubiła zarodki 
nieznanego żołnierza
i nasiona nowych roślin
rozsypując je po pustynnej glebie
szarych papierów

na papierze miała być
pierwszą wojowniczką 
kosmosu

tymczasem leży na podłodze
starej altanki wuja
widzi przez okno Betelgezę
i roni ciepłe łzy

nie płacz Marijo
nie płacz Garsijo
nie płacz dziewczyno
tylko ruszaj
i żyj
 

Odprawa kapitańska

 

Na moim statku, mówi Marcjanna
Są Polka, Rosjanin 
i nie-afro nie-amerykanka

To nie jest świat przyszłości
To świat wyprowadzony 
Z założeń sprzed kilku dekad

Ale będziemy się starać 
Będziemy budować od podstaw
Włożymy w to krew pot i znój 
A także swoje sieci neuronowe

Spotkają się wiara w jednostkę 
Z wiarą w kolektyw
A ja będę właśnie kobietą 

Prof. Niegodkin krzywi się na te słowa 
Czeka na dzień w którym 
uruchomi tajny protokół zniszczenia

Nathaniel Newton uśmiecha się pogodnie
Rozważa jak przejąć stery 
z poziomu dolnej maszynowni

Marcjanna zamyśla się smutno
Myśli już tylko o tym
kim będą ich dzieci 

lubię poniedziałki

lubię poniedziałki kiedy ranne mgły
skrywają przed nami najbliższą przyszłość

zanim przyjdzie zdenerwowanie i splin
zanim kawa wtłoczona w krwioobieg poruszy serca

lubię poniedziałki z zapachem czystych podłóg 
i lśniących włosów u ospałych ludzi

lubię szum dróg i stukot kół
poukładane w pętle i współbrzmienia

szelest białego papieru i czyste konto 
w rozmowach których nie planujemy

stan pomiędzy

To nie jest mój ulubiony stan 
pomiędzy jednym a drugim 
Stan nigdzie i nigdy 

Nie mów: wkrótce 
Bo zatrzymujesz mnie
W pół słowa 

Dlatego wstaję z ławki 
I idę w powietrze ciepłe jak ulep
Lepię nową siebie  

Mówię: teraz
Na niebie rozpina się 
Tęcza 

***

kocham cię
ale sprawy zdają się być nieubłagane
jak rzeki spływają do mórz
a francuskie ogrody schną w czerwcowych upałach

kocham cię i sama nie pamiętam
co znaczą te słowa
miłość przecież przychodzi rankiem
i nie odchodzi

przynosi spokój 
i nie zabiera
wodzi palcem po skroni
i nie odwodzi

zostaje z nami
gdy zapada wieczorna cisza 
tymczasem piękno twojego imienia
staje się nocną skrą i gaśnie

***

mamy problem trzech ciał
nigdy tego nie zrozumiesz
i to jest sedno problemu

zapach obcej śliny
czułość roztrwoniona w hotelu
jak krople ciepłej krwi

coś przyszło coś zadrgało
weszło głęboko pod serce
i nie opuści cię aż do śmierci

ochrona

co robi dziś Mars
sprawdzałaś prognozy
jest grubo po piętnastym
powinno być coś już widać

twoja kobieca intuicja
nie poradzi sobie z obcym
jest jak nic innego
jak nic co znasz

o co go spytasz
kiedy pozna twój język
a może i mózg
wraz ze zwojami

jest rybą w wyobraźni
umyka wśród fal
wyślizguje się
zażółca gęślą jaźń

zrób mu test na obcostwo
na sieci neuroludzkie
chroniące człowieka
przed samym sob 

***(spękane usta...)

spękane usta pragną deszczu
który nadciąga choć nie do nas
tam jest obfitość i wezbrane morza
u nas jest tylko skromne może

choć mógłby być żarliwy pożar
co strawiłby suszone prześcieradła
a nad spalonym latem horyzontem
zapaliłby czerwone zorze

porankiem raniłby nas nożem
ostrego światła semaforów
o chwili gdy się przyjdzie rozstać
nie mówmy więc nikomu


2024

***

 

 

gdzie twoja osobliwość maleńki
gdzie twoja granatowa otchłań
co ściąga myśli i rozedrganą materię
w jeden punkt pomiędzy naszymi ciałami

stary kosmos skrzy się i murszeje
strzępią się kruszą skały asteroid
jeśli coś wleci w naszą orbitę
z pewnością nas skaleczy

ale jesteśmy odporni
nie takie rany zadawał nam wszechświat
starczy go poczuć a on wybuchnie w sercu radością
nie można żyć wiecznie w odłączeniu

jesteś tym o czym myślisz
marsjański krajobraz kusi i przyciąga
i nie wiem czy istnieje siła
która sprowadzi mnie teraz na ziemię

Pogadynki

On myśli że ją straci

Kiedy obejrzy się za łanią w lesie
Za blondynką na komisariacie
Lub kiedy zaśnie z dala od
Telefonu

On myśli że ją straci
Kiedy spełni jej trzy życzenia
Kiedy skończy się karnawał
A w pracy przyjdzie dyżur
Za dyżurem

On myśli że ją straci
Kiedy za lekko dociśnie do łóżka
Lub kiedy nie wsiądzie za nią 

Do odjeżdżającego
Pociągu

W twoich dłoniach

Staję się sobą
Zagnieżdżam umysł
Zakotwiczam się w ciele
Ciepło rozpływa się wokół
Pulsuje na niebiesko

Przez moje okno
Na wskroś i do trzewi
Przepływa jęk wiatru
Wirują płatki śniegu
Ze wschodu na zachód
Staję się sobą

nowa ja

 

ścigam się
z czasem staję się smukła
rozciągam nad wyraz
swoje zdanie

wszystkie dni z przeszłości
budują mnie taką jaką jestem
i tyle we mnie piękna

z bólu wykrzesano iskry
do świętego ognia
który wypali 

nowe naczynia
z weneckiego szkła

08.2024